Διδαχές Αγίων 2 - Αββάς Δωρόθεος

Λίγα γενικά λόγια για το πεδίο όπου βασικά θα κινηθούμε σε αυτή τη σειρά των διδαχών.

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΒΒΑ ΔΩΡΟΘΕΟ , πρεπει πρωτα απο ολα να αγωνιζομαστε να βγαζουμε τον εαυτο μας απο το θρονο της καρδιας μας και να βαζουμε τον Χριστο. Και εκει θα ανακαλυψουμε οτι η βασιλεια Του κρυβεται μεσα μας. Αρα πρεπει να Του το ζηταμε αυτο στις προσευχες μας, κι Εκεινος θα μεριμνησει με τη βοηθεια των πειρασμων και των δοκιμασιων, να μη στηριζομαστε στον εαυτο μας , αλλα σε Εκεινον. Θα μας μαθει να απαρνιομαστε το δικο μας θελημα, το δικο μας δικαιωμα, αν θελετε, για χαριν καποιου αδελφου μας ειτε στο σπιτι, ειτε εξω απο αυτο, που ενδεχομενως εχει αναγκη και θα πρεπει τοτε να θυσιασουμε την αναπαυση μας, το δικο μας προγραμμα, την προσευχη μας πιθανοτατα, προκειμενου να προσφερουμε στον αδερφο μας. Οχι μονοι μας, ολα αυτα, αλλα με τη βοηθεια και με τη συνεργασια με τον Θεο. Δεν μπορουμε παραδειγματος χαριν να λεμε, τωρα κανω το ταδε καλο και δεν μπορω να το διακοψω, τη στιγμη που μας ζητηθει η βοηθεια μας. Μεσα μας τοτε γινεται ενας πολεμος . Το αναλυω : Εαν συνεχισουμε αυτο που κανουμε, θα εχουμε μια ανησυχια μεσα μας, αλλα θα προσπαθησουμε να την καλυψουμε με τη δικαιολογια οτι κανουμε το ταδε καλο πχ προσευχη, διαβασμα Καινης Διαθηκης, και αλλα τινα. ‘Η για χαρη δηθεν το συμφερον των αλλων κανουμε καποιο καλο και δεν μπορουμε να το αλλαξουμε οταν μας ζητηθει και επιμενουμε σε αυτο, τοτε οπωσδηποτε μεσα μας δημιουργειται μια ταραχη την οποια πολλες φορες προσπαθουμε να τη καλυψουμε φορτωνοντας τα στον αδερφο μας. Αλλα η ψυχη μας πού να ησυχασει; Αντε να βρει διεξοδο εκεινη την ωρα ! Γιατι; Γιατι εβαλαμε τον εαυτο μας μπροστα απο το πλησιον. Και το πλησιον ειναι ο ιδιος ο Χριστος. Αρα τοτε η ψυχη απομακρυνεται απο τον Χριστο και υποφερει. Εκει εδραζεται ολη η ταραχη ετουτη τη στιγμη. Γιατι οσο κοντα ειμαστε στον Χριστο, τοσο κοντα ειμαστε και μεταξυ μας, και οσο κοντα ειμαστε μεταξυ μας, τοσο πιο κοντα ειμαστε και στον Χριστο. Το κεντρο ενος κυκλου λεει ο Αγιος Γεροντας, ειναι ο Χριστος και οι ακτινες του κυκλου ειμαστε εμεις. Οσο πλησιαζουμε στο κεντρο, πλησιαζουμε και μεταξυ μας και οσο πλησιαζουμε μεταξυ μας αλλο τοσο πλησιαζουμε και τον Χριστο.

Αλλα λοιπον η ανησυχια αυτη δεν θα ησυχαζει. Διοτι ειναι η φωνη της συνειδησεως μεσα μας. Εαν εκεινη τη στιγμη διακοψουμε αυτο που κανουμε, ή αλλαξουμε και τρεξουμε για τη βοηθεια του αδερφου μας , και αφου τελειωσουμε αυτη τη μικρη ας πουμε θυσια, επιστρεψουμε σε αυτο που καναμε, θα εχομε ηρεμια μεσα μας και μια κρυφη χαρα. Αν πουμε οχι στον εαυτο μας, σε κατι που μας παρακινει δηθεν οτι ειναι για καλο, και οντως εχει την εμφανιση του καλου, γιαυτο και αποκτα χαρακτηρα δικαιωματος, τοτε δεν δινουμε το δικαιωμα στο διαβολο να μας ταραξει, και επερχεται ειρηνη μεσα μας. Διοτι κοβουμε την μίξη αναμεσα στο θελημα μας και το δικαιωμα μας, το οποιο εκμεταλλευεται ο διαβολος για να μας ριξει σε αυτη τη παγιδα. Και αυτο γινεται σε ολους μας καθημερινα. Αυτο ειναι το λεγομενο “συμμιξις δικαιωματος και θεληματος” που εξηγει πολυ ωραια στο βιβλιο του ο Αγιος Δωροθεος. Ο οποιος θα μας βοηθησει με τις πρεσβειες του στον αγωνα αυτο.

Πρεπει επομενως, να ενθρονισουμε τον Χριστο μεσα μας, για να μας δινει ταπεινωση , αγαπη αλλα και διακριση στις διαφορες παγιδες του πονηρου, που εκμεταλλευονται την αδυναμια μας αλλα και την αγνοια μας στον πολεμο αυτο. Οχι μονοι μας. Μαζι με τον Χριστο, και τη συμμετοχη στα Αγια Του μυστηρια, ιδιως στο μυστηριο της εξομολογησεως οπου θα μας δοθει η σωστη καθοδηγηση και δεν θα μπορει να μας πειραξει ο πονηρος, ο οποιος θα κανει οτιδηποτε για να αποφυγουμε την εξομολογηση, καθως και με την συχνη Θεια Κοινωνια, η οποια και μας ολοκληρωνει. 

Περισσοτερα και αναλυτικοτερα στις επομενες αναρτησεις...

stay tuned !