Νά ' ναι ευλογημένο !

 

«Νά ᾿ναι εὐλογημένο».

 Δέν ξέρω ἐσεῖς πόσο τό ἔχετε δοκιμάσει. 

Ἄς ποῦμε, εἶσαι κάποια ὥρα ἕτοιμος νά ἐκραγεῖς. 

Ἔρχονται τό ἕνα κατόπιν τοῦ ἄλλου –τοῦτο, ἐκεῖ­νο, τό ἄλλο– ὅπως εἴπαμε, σάν κάποιος ἐπίτηδες νά τά

 βάζει ἐπάνω σου. 

Καί σάν νά μή φθάνουν αὐτά, ἔρχεται καί τό τε­λευταῖο καρφί· κάτι παρουσιάζεται πάλι. Ὅπως λένε οἱ

 ἄνθρωποι: «Ἀκόμη αὐτό μᾶς ἔλειπε»...

Ἐσύ λοιπόν ἐκείνη τήν ὥρα, ὅσο πιό ζόρικα εἶναι τά πράγματα, ὅσο βλέπεις ὅτι σάν ἐπίτηδες κάποιος

 νά τά φέρνει τό ἕνα κατόπιν τοῦ ἄλλου καί νά τά βάζει ἐπάνω σου, τόσο πιό ἕτοιμος νά εἶσαι μέσα σου

 καί τόσο πιό πολλή διάθεση νά ἔχεις νά πεῖς   «νά ᾿ναι εὐλογημένο, Θεέ μου», ἀλλά καί νά τό 

ἐφαρμόζεις στήν πράξη. 

Μέ αὐτή τήν ἁπλή φράση, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ἀνασταίνεις τήν ψυχή σου, 

ἀνασταίνεις τήν ὕπαρξή σου.

(π.Συμεών Κραγιόπουλος)